เพราะเราคือผู้สื่อสารและบอกเล่าเรื่องราว เพราะเราคือสื่อ

จะโจ่งแจ่งไปไหมถ้าจะบอกว่าที่หายๆ ไปก็ไปทำงานอยู่ในนิตยสารรถมอเตอร์ไบค์(ไซค์) เจ้าหนึ่ง(เหมือนเคยบอกแล้ว)

พอได้ทำงานตรงนั้นจริงๆ ก็เลยรู็สึกว่าเรามีช่องทางการสื่อสารแล้ว ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้เราห่างจากบล็อคไป

นั้นหมายความว่าผมทำงานเป็นสื่อ สื่อกลางที่สื่อสารทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา

(ตรงจนโดนสปอนเซอร์ถอด Ads โฆษณามาแล้ว เพราะเขายอมรับไม่ได้ว่ารถเขา...)
*(รูป Ducati ไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้อความแต่อย่างใน อย่าตีความกันไปเอง)

อาจไม่ต้อง "รัก" แค่ "รู้จัก" กันก็พอ

ช่วงนี้หลายๆ มหาวิทยาลัยคงอยู่ในช่วงของการรับน้อง ที่มหาวิทยาลัยของผมก็เช่นกัน

ตอนนี้คงกำลังคึกคักกับการรับน้อง พิธีกรรมที่ค่อยๆ เสื่่อมความขลังลงเรื่อยๆ

หลายคนอาจมองว่าไม่ดี กิจกรรมพวกนี้ไม่ควรจะมีด้วยซ้ำ 

แข่งกันแอดมิดชั่นแทบตายเพื่อจะมาเรียนนะเว้ย ไม่ได้จะมาทำกิจกรรม โธ่โว๊ย!!

บางทีผมเองก็อยากรู้ว่าเด็กสมัยนี้มองการรับน้องไว้แบบไหน (พูดเหมือนตัวเองแก่มากได้ข่าวว่าเพิ่งจบ)

นึกไปถึงตอนผมเข้าปี 1 ผมมองการรับน้องว่าเป็นกิจกรรมที่รุ่นพี่ต้องการส่งต่อหรือสื่อสารบางอย่างกับเรา

ไม่ใช่เพียงแค่ให้แหกปากบูม ยืนหน้าตึงโดนพี่ว้ากใส่ เพื่อทำให้รุ่นน้องอย่างเราๆ "รัก" กัน

"เปิดใจ" แล้วจะเห็น "สิ่งใหม่ๆ"

ผมว่าการที่เราจะเปิดรับอะไรสักอย่างเนี่ยเป็นเรื่องยากนะ ไม่่วาจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

ทั้งๆ ที่มันทำให้เราได้เห็นมากขึ้น ได้รู้มากขึ้น ได้ยินมากขึ้น และมีความสุขมากขึ้น ผมคิดได้เมื่อสักครู่ตอนกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอยู่

ว่าช่วงที่ผ่านมา ผมได้เปิดใจรับอะไรใหม่ๆ มากไหม เพราะรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนไม่เปิดรับอะไรง่ายๆ

ยกตัวอย่างเช่น ผมฟังแต่เพลงจากวงที่ชอบหรือเพลงที่ชอบเท่านั้น ฟังวนอย่างนั้นจนเบื่อแต่ก็ยังฟังอยู่

นานๆครั้งถึงจะเข้า Youtube ไล่ฟังเพลงไปเรื่อยแล้วก็เพิ่งรู้ว่ามีเพลงเหล่านี้ด้วย

บางเพลงเจ๋งมาก ดนตรีสนุกมาก เราชอบมาก ก่อนหน้านี้เราไปอยู่ไหนมา หมกอยู่แต่สิ่งเดิมๆ มาตั้งนาน

นั่นหนึ่งเรื่อง